Dag na dag bereiken ons beelden uit Gaza die ondraaglijk zijn. Beelden van ingestorte gebouwen, verminkte lichamen, wanhopige kinderen – rauwe, onverhulde getuigenissen van een humanitaire ramp die zich voor onze ogen voltrekt. Gaza brandt. En terwijl het vuur woedt, blijven wereldleiders zwijgen.
De tragedie in Palestina is niet recent conflict. Al 76 jaar leeft het Palestijnse volk onder bezetting, onderdrukking en geweld. Wat we vandaag zien in Gaza is het gevolg van decennia aan onrecht, kolonisatie en systematisch geweld. Het zijn geen losse incidenten. Dit is een structurele onderdrukking van een volk dat al generaties lang vecht voor zijn bestaan, zijn vrijheid en zijn recht op leven.
De aanvallen op Gaza zijn niets minder dan oorlogsmisdaden. Huizen worden gebombardeerd, ziekenhuizen verwoest, vluchtelingenkampen aangevallen. Duizenden burgers, onder wie veel vrouwen en kinderen, zijn vermoord. En dat alles gebeurt onder het oog van de internationale gemeenschap. Een gemeenschap die claimt te staan voor mensenrechten, rechtvaardigheid en vrede – maar nu wegkijkt.
Het internationaal recht wordt dagelijks geschonden. De Universele Verklaring van de Rechten van de Mens, het VN-Handvest, het Verdrag van Genève – stuk voor stuk documenten die in Gaza worden genegeerd. En toch blijft het stil. Geen sancties. Geen druk. Geen echte politieke wil. Alleen loze woorden, gevolgd door nog meer doden.
De stilte is oorverdovend. Maar die stilte is niet neutraal – die is medeplichtig. Zwijgen terwijl mensen vermoord worden, is partij kiezen voor de onderdrukker. En dus is de vraag die ons vandaag samenbrengt in Den Haag niet nieuw, maar des te urgenter: hoe lang nog?
Hoe lang nog blijft de wereld toekijken terwijl een volk systematisch wordt uitgewist?
Hoeveel kinderen moeten er nog onder het puin vandaan gehaald worden voordat onze leiders ingrijpen?
Hoeveel meer levens zijn er nodig voordat de internationale gemeenschap eindelijk opstaat tegen dit onrecht?
Vandaag marcheren we in Den Haag niet alleen uit woede. We marcheren uit solidariteit. We marcheren voor het leven, voor rechtvaardigheid, voor een toekomst waarin niemand meer stil blijft als anderen worden vermoord.
Onze boodschap is helder:
Genoeg is genoeg.