Elke eerste zondag van de maand organiseert het Meldpunt Vreemdelingen een solidaire wake bij de poort van Detentiecentrum Rotterdam. Hier zitten mensen vast die geen verblijfsvergunning hebben, in afwachting van uitzetting.
Deze maand was Stichting De Link te gast, vertegenwoordigd door voorzitter Mimoun Kasmi. Hieronder lees je zijn toespraak:

Beste mensen,
Goedemiddag en van harte welkom. Wat bijzonder en bemoedigend om jullie hier vandaag te zien. Jullie aanwezigheid is een krachtig teken van solidariteit — een boodschap van hoop voor onze medemensen die zich aan de andere kant van deze muren bevinden. Dank voor jullie inzet, en dank aan het Meldpunt Vreemdelingen voor de uitnodiging en haar belangrijke werk.
We staan hier vandaag niet alleen om op te komen voor de vrijheid van de mensen die hier vastzitten, maar ook voor hun menselijke waardigheid. Zij zijn opgesloten vanwege één enkele reden: ze hebben geen geldige papieren. Maar deze mensen zijn net als wij. Ze dromen, hopen, houden van en verlangen naar een toekomst vol mogelijkheden. Toch leven zij dagelijks in angst — voor uitzetting, voor uitsluiting, voor een leven zonder zekerheid. Ze worden behandeld alsof ze minder waard zijn. Alsof hun levens geen betekenis hebben. Alsof ze geen recht hebben op veiligheid of zelfs maar op de meest basale mensenrechten.
In onze samenleving worden mensen zonder papieren vaak gezien als een probleem. Als een last. Alsof ze onzichtbaar moeten blijven om te kunnen bestaan. Maar laten we helder zijn: zíj zijn niet het probleem. Het echte probleem is een systeem dat uitsluit, dat marginaliseert, dat mensen aan de rand van de samenleving houdt. Een beleid dat hen behandelt als criminelen, terwijl ze in werkelijkheid vluchtelingen zijn, arbeidsmigranten, studenten, ouders, kinderen — mensen zoals jij en ik.
Velen van hen leven al jaren in Nederland, sommigen al sinds hun jeugd. Ze hebben sterke banden met de gemeenschap, met buren, collega’s, vrienden.
Ze dragen zorg voor hun geliefden, voeden kinderen op, werken hard en leveren een actieve bijdrage aan de samenleving. Dat dit allemaal gebeurt in Nederland — een land dat zich graag presenteert als tolerant, divers en als beschermer van mensenrechten — zou ons diep moeten raken.
Het zou ondenkbaar moeten zijn dat mensen worden uitgesloten enkel omdat zij geen papieren hebben.
Deze wake valt dit keer samen met een bijzondere maand: de ramadan. Een maand van bezinning, spiritualiteit en solidariteit. Een tijd waarin barmhartigheid, liefde en gemeenschap centraal staan. Voor veel moslims is de ramadan een periode van verbondenheid met familie en gemeenschap. Maar voor de mensen die hier vastzitten, is dat samenzijn vaak slechts een verre droom. Ze brengen deze heilige maand door in afzondering, zonder de warmte van hun dierbaren. Voor velen betekent deze tijd niet vreugde en verbondenheid, maar verdriet, gemis en eenzaamheid.
In plaats van zich te kunnen richten op spirituele verdieping, worden zij geconfronteerd met gevoelens van angst, onmacht en onzekerheid. De voortdurende dreiging van uitzetting ondermijnt hun welzijn en leidt vaak tot ernstige psychische klachten.
Zolang er geen politieke wil is om menselijke waardigheid boven beleidscijfers te plaatsen, blijft deze situatie schrijnend. Maar dat ontslaat ons als burgers niet van onze verantwoordelijkheid. We blijven onze solidariteit tonen. We blijven ons inzetten. We blijven praktische steun bieden waar mogelijk, en we blijven anderen uitnodigen om zich aan te sluiten. Want zolang deze mensen vergeten worden, is het aan ons om hen zichtbaar te maken. Om te blijven opkomen voor een samenleving waarin álle mensen meetellen — ongeacht hun papieren.

Dank jullie wel voor jullie aanwezigheid, betrokkenheid en menselijkheid.