Op 2 september 2015 spoelde het lichaam van de driejarige Alan Kurdi aan op een strand in Bodrum, Turkije. Zijn kleine lijfje, in een rood T-shirt en blauwe broek, lag met zijn gezicht naar beneden in het zand. Een beeld dat de wereld niet wilde zien – maar niet langer kon negeren.

Vandaag, tien jaar later, herdenken we Alan.
En met hem herinneren we de duizenden kinderen die, net als hij, geen veilige plek vonden in deze wereld. Geen toekomst. Geen bescherming. Geen graf.

Het beeld van Alan brak toen de harten van miljoenen mensen. Politici spraken grootse woorden, media schonken aandacht, burgers gingen de straat op. Er klonken beloften om dit nooit meer te laten gebeuren. Maar de geschiedenis herhaalde zich.
En herhaalt zich nog steeds.

Sinds die ene foto de wereld rondging, zijn meer dan 24.000 mensen verdwenen in de Middellandse Zee. Onder hen duizenden kinderen. Namenloos. Onzichtbaar. Ze verdronken in stilte, terwijl het nieuws verschoof en de aandacht wegebde.

Alan’s vader zei toen: “Laat dit de laatsten zijn die sterven.”
Maar zijn wens bleef een roep in de wind.