Terwijl Gaza op de rand van totale instorting balanceert, heeft Israël besloten om tientallen hulporganisaties te verbieden hun levensreddende werk voort te zetten in Gaza en op de bezette Westelijke Jordaanoever. Vanaf 1 januari worden hulpverleners geweerd — op het moment dat hun aanwezigheid letterlijk het verschil betekent tussen leven en dood.

De officiële reden: het niet naleven van nieuwe Israëlische regels. De werkelijkheid: een bevolking die al maanden wordt gebombardeerd, uitgehongerd en afgesloten van basisvoorzieningen, wordt nu ook beroofd van humanitaire hulp. Afspraken over een staakt-het-vuren worden keer op keer geschonden, terwijl de gevolgen zich opstapelen in de vorm van dode kinderen, verwoeste ziekenhuizen en massale ontheemding.

In Gaza is de situatie rampzalig. Ziekenhuizen draaien op noodgeneratoren of zijn volledig buiten werking. Voedsel is schaars, schoon water bijna onvindbaar. Kinderen slapen in puin, ouders begraven hun doden zonder medicijnen, zonder hulp, zonder hoop. Meer dan twee miljoen mensen zijn afhankelijk van internationale hulp, Juist die hulp wordt nu actief geblokkeerd.

Hulporganisaties slaan alarm. Zij waarschuwen dat het verbod leidt tot het stilvallen van medische zorg, voedselvoorziening en noodopvang. Dit is geen abstract beleidsbesluit, maar een directe aanval op de overlevingskansen van een belegerde bevolking. Mensenrechtenorganisaties spreken van collectieve bestraffing, in strijd met het internationaal humanitair recht.
Israël stelt dat strengere controle noodzakelijk is. Maar controle verandert niets aan het feit dat afspraken over het staakt-het-vuren niet worden nageleefd, dat humanitaire corridors onvoldoende functioneren en dat hulpverleners steeds minder ruimte krijgen om hun werk te doen. Regels worden wapens, bureaucratie wordt een blokkade.

Ook op de Westelijke Jordaanoever neemt de druk toe. Geweld, invallen en beperkingen maken het dagelijks leven onleefbaar, terwijl hulporganisaties die stabiliteit proberen te bieden, het zwijgen wordt opgelegd.

De wereld kan niet blijven toekijken. Zwijgen is geen neutraliteit — zwijgen is medeplichtigheid. De internationale gemeenschap moet onmiddellijk ingrijpen, Israël ter verantwoording roepen en volledige, ongehinderde humanitaire toegang afdwingen. Elk uur vertraging kost mensenlevens.

Gaza heeft geen verklaringen nodig. Gaza heeft voedsel nodig. Water. Medicijnen. Bescherming. En bovenal: een daadwerkelijk staakt-het-vuren dat wordt nageleefd — niet op papier, maar in de werkelijkheid.